Rommet - diktblogg

Plutselig slo det meg. Å vandre ingensteds hen. Den lykkefølelsen jeg sist følte da jeg vandret alene i landskapsparken. Den vakre og forlatte arkitektoniske perlen Villa Doria Pamphili som steg frem blant trærne, fuglekvitteret, sildring i fontener. Mennesker på søndagstur i vårsolen. Parken i Roma. Vandringene alene i parken i Roma. Jeg har muligens aldri følt meg mer fri, mer hel enn jeg gjorde på vandringene i Pamphili.  Et vakkert, ordnet kulturlandskap. En temperert, rolig oase midt i metropolen Roma. Et vitne om en storhetstid som er svunnen. Det vakre. Pompøse. Vandringene i Pamphili. Tiden sto stille. Jeg fikk pusten tilbake. 

Musikk stiller alt til disposisjon. Følelser. Tanker. Virksomhet. Uvirksomhet. Musikk lager orden i kaoset, helvete. Tonene og sangene ordner følelsene, setter de i et slags absurd system. Og maner frem drømmene! Den nærer ånden, avleder samtidig som den ordner.

No kjem endå eit nytt innlegg. Ei oppteikning frå kjellerdypet. Om tre dagar, fire månadar, kanskje fem år. Då sprekk det. Innvollane har knytt seg så lenge at dei vil sprekke. Umoglege garn av uoppnøsta tanketrådar vil løyse seg opp. Og då skal eg strikke ei jakke der det står "No kjem eit nytt innlegg: Eg sprekk!"

No har eg røykt ti sigarettar og nytt utsikta på stjerneklår himmel ved fjorden. Det er alltid godt å sitje ved fjorden og kikke opp mot fjelltoppane.   Hardt å nå dei er det likefullt. Eg når dei kanskje i morgo, kven veit. Eg har vore der før, som eg også har vore i det svarte vatnet i den svarte tida.

Å verte eldre er det same som å byrje eit nytt liv om og om att, sa forfattaren Håvard Rem. (min oversettelse) Men  mennesket si lengsle etter lukke,  vert den realisert i desse nye liva? Kanskje lukka låg der, ein tendens, ei lukke som me ikkje såg i overgangane. Den lurte under teppet, i treverket.. Eg trur draumen er nyttig, eg trur det er draumen me ber på som gjev oss liv. Sjølvrealisering i dag handlar, etter mitt syn, for mykje om idealet etter å skulle realisere sine potensial. Å skulle ta eigne valg, stå for dei og til slutt, då kan ein få "lukkegevinst".  Men er dette nok? Vil ikkje det eine vi strekkjer oss etter, det som vi hardt jobbar mot, det som driv oss. Vil ikkje dette svinna hen, forvitra ved målstreken? 

Et umenneskelig ansvar vil jeg si, et det ansvar en forelder legger på sitt barn om å yte rollen som forelder. Å tildeles en slik rolle som barn er en utilgivelig handling.  I tillegg til skulle lære å måtte ta lærdom ovenfor seg selv i en sårbar fase, får man et uforberedt ansvar for sine nærmeste omgivelser.  Det medbringer konsekvenser i livet. I verste instans fører det til at man til sist dør, i møte med sin egen utilstrekkelighet. Men i tillegg medfører det at man står igjen som en styrket person. På tross.

Klinkande klare dråpar kontrastar til bomullstilvære i været som tynger augo og sløvar stega tenk å kunne tre inn i dråpane dryppe ned frå toppane og lande med eit smell på hard asfalt eg vil vera regnet som sklir nedover bakkane flyg rundt blant toppane plagar kroppane piskar ansikt og lagar bråk