Rommet - diktblogg

Nettene trivst i underskogen

Den stilla eg lengtar etter når lyset er sløkt trer aldri fram, den kviler inne i tømmersprekken og plagar med sitt fråver. Den stilla eg ventar på i svevnen viser seg aldri, berre kastar eit blikk på senga mi og fnys av draumaren. Den stilla som driv meg til vanvidd når eg ikkje har den, er stilla du gjev meg. Men du er ikkje her.

Det urolige hovudet sviv med 4000 ganger per sekund stoppar aldri opp på omdreiningspunktet  uendeleg, kjennest det som stillstand er umogleg, ein evigvarande trengsel sviv og sviv på leit etter eit nullpunkt. 

Eit rusta armeringsjern held ikkje støypen fast Eit rote stendverk held ikkje taket oppe Men det slitne hjertet er ikkje dødt Det som brest er berre ein test