Rommet - diktblogg

Varig vond verk, Havet kastar irritert med nakken når det ser, Fnys ut saltsprut på den utstoppa kroppen som ligg i fjøresteinane Flådd, tørka - eit balmsamert kunsthandverk, som varig verk vondt. Eit skal, kjøttet, blodet, hjernen og beina er skrapt ut, løvetenna inntakt Verken er der likevel - sjølv om det skulle vore daudt alt saman Sjelens verk.

Eg arbeider med langsame blikk

Nettene trivst i underskogen

Den stilla eg lengtar etter når lyset er sløkt trer aldri fram, den kviler inne i tømmersprekken og plagar med sitt fråver. Den stilla eg ventar på i svevnen viser seg aldri, berre kastar eit blikk på senga mi og fnys av draumaren. Den stilla som driv meg til vanvidd når eg ikkje har den, er stilla du gjev meg. Men du er ikkje her.

Det urolige hovudet sviv med 4000 ganger per sekund stoppar aldri opp på omdreiningspunktet  uendeleg, kjennest det som stillstand er umogleg, ein evigvarande trengsel sviv og sviv på leit etter eit nullpunkt. 

Eit rusta armeringsjern held ikkje støypen fast Eit rote stendverk held ikkje taket oppe Men det slitne hjertet er ikkje dødt Det som brest er berre ein test

vi er på overtid - førebur oss med falskt håp om forflytning renskar ut restane av det gåtefulle her  som om himmelen gjev oss svar, som om det er i himmelen nye lover skal støypast vi er på overtid - kravlar på overflata kvilelaust og i angst, riv ned alt som rivast kan - slik at alt det gåtefulle forsvinn som eit gufs av brunt  vi er på overtid -  det er ikkje hjelp å få, det er ikkje von att her  som om alt skal skje i ei anna verd dette var det vi fekk, dette er det vi får og vi kastar det villig vekk  fordi vi er menneska som plasserer oss over lovene under tidene.