Rommet - diktblogg

Hjarta pulsen liv pulserande liv og eksistensielt daude. Språkdaude, åndsdaude. Taktlause. Vitalitet forringa av konstante trådar, konstante usynlege sylskarpe trådar - dei omsluttande sylskarpe trådane - dei viklar seg inn i andre trådar, kva er livskvalitet, verte fødde til å takla døden - vi er fødde og då i same sekund  innvia i dødens mysterium. Lev og pulserar og viklar alle trådane inn i andre trådar - kva er kvalitet, kva er liv, kva er død, - dei omsluttande angstfulle vengjene er svarte, øydelagde av olje og anna skitt - trådane trekk ut blodet - trådane parterar, knivar, knekk hjarta. Ikkje hjarta av kjøtt og blod, ikkje hjarta i kjæleikens tråd - men hjarta som nerva, hjarta som anden, pusten. Hjarta er det andre. Det er ikkje her. Livskvalitet gjev sylkvasse håp ringare, laupande flaum i kvelden, den lapuande flamuen i kvelden og i natt. Flamma kveikte sorg. Kva er liv?

Det finst mange slags mennesketypar. Dei vert delt inn i kategoriar,  noko ein kan sei er svært fordelaktig om ein arbeidar innanfor psykiatrien. Vi har ulike former for kategoriseringar, og fagterminologien operer med nemningar som personligdomsforstyrringar, emosjonelt ustabil, narsissistisk, paranoid, schizoid, hysterisk og så vidare. Kategoriene er etter mi meining, utan at eg kan kallast ekspert, eit verkty for å  objektvisere   "avvikaren".  Kategorisering er eit verkty for å tilfredstilla analytikarar og medisinforskarar. Ein skal sjølvsagt ikkje bagatellisera dette arbeidet. Eg vil berre prøva å nyansera dette bilete noko. Ei relevant problemstilling, som mange antakeleg har spurd seg sjølve, er følgjande: Kva med mennesketypane som   ikkje passar inn   i kategoriane, dei som ikkje treng diagnostiserast. Kven er dei? Er dei gjennomsnittet, summen av den generelle oppfatninga av kva som er   normalen ? Er dei daude sjeler? I kv...

I kva forhold til relative forhold til kva er det ein veg ut av desse relative forholda i høve til det nye månen eller var det den gamle i kva tid eller kva snakkar du om språk? Me snakkar og er  snakkisar og hengisar med nynorskmafiaen og bokmålsmafiaen i berg og dalbanar me leikar med fisken i havet og me snakkar oss saman i ein leik me leikar og er snakkisar og går på vatnet og trekk vatnet ut or fjorden og spring ned mot botnen og leiar kvarandre der nede i kavet utan båt og ikkje vind, me snakkar og snakkar og er snakkisar og les og kva sa du? I fohold til kva sa du relativt mykje sa du i forhold til det relative sa du men då vart det stopp. Du seier Jamenn Jamenn det heiter ikkje HØVE eller ANDSYNES kven seier slikt i dag det er jo heilt sjukt JO me seier det for me leikar med fisken nedi kavet og me diggar nynorsk me diggar nynorsk ja me diggar og leikar og dugleik og samkvem og andsynes og hugnad og lagnad og hugleik nynorsk er ein leik og ka snakkar du om du skal eg ...

Leika med eld Var visdom Dei såg han ikkje Levde i vantru Ordkunst er krigskunst Vettuge eller ei Han slo med avsaga hand Og slik enda han

Kva ventar utanfor? Ikkje noko, alt er berre heilt stille. Det er heller ingen som står utanfor og gløttar inn glaset. Alt er stilt, kaldt og ei venting. Ei venting. Alt ventar. Alle. Du gløtta aldri inn glaset, du opna det og steig inn. Utan å spørje, steig du inn. Kva ventar utanfor? ikkje noko særskildt. Dei som står der syng alle den same songen, det som er der har ikke endra seg. Kjem aldri til å endre seg. Du banka aldri på den varme ruta, du opna ho og steig inn. Utan å spørje, steig du inn. Og du trampa med begge føtene. Litt hardt, men samstundes mjukt. Hardt og varmt på same tid. Du steig inn. Og ut att. Kva ventar utanfor.

La det svinge som de herreløse hundene løper la meg svinge i treet der øyet henger fast i treet la meg løpe med de herreløse hundene  - jage - jakt - hvor skal vi? La meg svinge i treet og tenke det ondes problem kan vel bli løst - i treet er det øyet som ser - i treet - øyet i treet det ondes problem kan vel løses med det onde - med de herreløse hundene kan vel alle løpe med. Hva skal man tenke tale leke stoppe hale skite messe le gråte gråte skrike le hoppe over alle de andre og hoppe steile falle ned til bunns. Det bunnløse. La meg svinge i rock'n roll treet utenfor huset, la eplene bare falle ned på den stygggrønne jorden, de stygggrønne eplene kan falle lang fra stammen - helst - la musikken støye gjennom vinduet mens jeg svinger meg i treet, og de herreløse hundene krafser og skriker og vil også være med og svinge seg i treet, men det er vel greit - de kan være med å svinge seg. De faller nok lengre bort fra stammen.  Jeg ønsker ikke å drepe noen i dag.