Risaholo

Risaholo

i Risaholo

det var ein barndomsdraum,

den travle tevlinga det strir

det strir i alle hjørna

krokar, krikar i kroppen

det knabbar, knibbar, knip, rustnar det

rustnar foran augo

heile mørkret opnar seg i

alle hjørna av Risaholo, i alle

romma i den veldige steinblokka det

krafsar og kriblar i alle blodkara, kill, kill

det rote hjartet strir i straumen,

straumen
av gløymsle der ho

sit og opnar seg for Jung,  tenkjer at «eg

tenkjer på graset, det visne gule daude graset, ravgule»

sat og drøymde seg bort i barndomsdraumen

der, på den hemmelege staden, der ingen visste kor ho kjempa og elska

i det ravgule graset

søv, søv, søv i dagen, drøymer om ravgult tenkjer

på alle krikane i romma

trollet i gangen, monsteret under senga

det visne graset, dei hemmelege skattane på den hemmelege staden, skattane ho grov ned men
aldri fann att

Risaholo. det var ein draum. Barndomsdraum. Lukta av sagmugg, blokkar av naturstein og eufori.