Heime

-

Eg hatar døden eg hatar livet eg hatar meg sjølv eg tar meg sjølv i døden i livet eg tar meg sjølv her og no hardt i lengselen etter han i det andre rommet. Han er i det andre rommet men langt vekke i den andre galaksen flyg han rundt og skriv sitt eige språk. Han er i det andre rommet men langt vekke Han er levande død lik eg er levande død Eg er lengtande etter hans kjærteikn ord Handling. Blikk. Han ser meg ikkje i det andre rommet - han ser ingen i det andre rommet – eg er i dette rommet og han er i ein annan galakse - flyg rundt og skriv sitt språk - lengtar sårt etter han i rommet mitt - lengtar etter å høyre skritta hans nærme seg rommet - Kvifor kjem han aldri. Kvifor er han aldri - nær meg. Han er her - er ikkje er her - ser ikkje. ”Vi skulle begynt på nytt. Skulle visst det vi siden har fått vite” Skal vi vere gåte for gåte - elskar meg ikkje lengre - flyktar i frå meg inn på det andre rommet - er her inne og han er der ute - kjem aldri til å vera i same rommet. Kanskje ein siste gong - saman er vi like mykje åleine. Saman er vi mest åleine - då er det likevel for seint - driv og driv inn i sin galakse og skriv sitt eige språk - kjenner ikkje det språket lengre. Han kjenner ikkje mitt språk. Han vil ikkje inn i mitt språk, han vil ikkje kjenna sjela si. 
Hatar døden hatar livet vil berre vekk frå livet men ikkje inn i døden - vil heim, veit ikkje kor heime er. Eg har heimlengsel men veit ikkje lengre kor heime er. Eg er levande død - alltid tørst. Sakna elska sakna leva elska sakna elska sakna gråta leva hata. . Eg skal aldri meir elska nokon andre høgare enn han som sit i andre rommet og ikkje ser meg lengre. Eg skal aldri elska meir. Eg skal berre hata. Og vera levande død. Til all tid.

Populære innlegg fra denne bloggen

I nye kroppar

-
Bilde
I dei førre liva i dette livet i dei neste liva -- sjela utvidar seg gjennom erfaringa vi haustar, bur i våre kroppar eit fengsel, ei oppdaging, ei reise i fysiske omgjevnader tek til oss lærdom gjennom kvarandre som modnast i svevet mellom liva våre, kviler vi trøytte i kosmos til vi reiser oss, grep fatt i fakkelen og gjer oss klare for neste etappe her nede vaknar opp i nye kroppar -- vi møtest att med kjærleiken vi forlêt i neste runde i to nye kroppar med ny visdom sjel legemliggjort
Les mer

Iran

-
bombar regnar over den rakrygga  kjempen  som hadde kasta sjalet dekt av av blod begrava i ruinane  saman med eit barneansikt  utan tårer
Les mer

Historia veit

-
Han sa ho var verdig alt. Kva vil det seie å vere verdig alt .. Menneska har ei oppgåve, og det er å gjere seg verdig naturen og planeten vi lånar. Her må vi trø varsamt, bustaden vår vart ikkje sjenkt oss som ei gåve frå gudane våre. Vi er her på slump, om vi likar det eller ei. Det er no slik. Menneska er botnlause og grusame vesen, dei uslaste rovdyr som  slaktar kvarandre og resten av artane til eige føremål. Øydelegg omgjevnadene og raserer grunnlag for liv.Vi elskar oss sjølve, og hatar oss sjølve. Vi skapar det vakraste og øydelegg det i neste augneblink. Vi er sosio-kulturelle individ med naturtilstanden på avstand. Men vegen er ikkje kort til katastrofe og krisetilstand. Slik har det alltid vore, og slik vil det alltid bli.  Vi kan aldri vera verdige nok, berre spør historia. Ho veit. 
Les mer