Rommet - diktblogg

Eit døyande auge såg meir tomrommet bur i friskt Du såg det.

stadene mine veit alt, merkt av spor minnet kjempar sin evige kamp  mot gløymselen som hugsar at minnet vinn

ligg under huda  under merker av blått eg er der inne under arr   forslått

og morgonen er stadig i bakrus eg er på etterskot var alltid eit steg bak deg vil hente rommet, gå fyrst inn

minnet hugsar

the heart is noisy in a silent crowd.

nummen under grått tak ein vind av angst trengjer seg gjennom vindauge lyfter meg opp, kastar den stive kroppen rundt trenger seg inn i lungene, blodet virvlar rundt, dreg tankane med vidare til eg sprekk,  vert spreidd utover beitemarka