Rommet - diktblogg

hah hah hah stabbestein hogg e stabb stein hah ha jah lim meg fast i giljotinen i hogge stabben gapestokken ja gap du gapalause maka lause skru meg fast i gapet gap gap gap est st st  okken skra skra skru meg på set meg fast under i stabbesteinen stabb stabb kliss kliss klass hogg hogg høgg hah ha jah

knip krappe krampe krr krr krip krip krup krampe i magen det krip og krampar i saknet eg saknar det vakre vakrrrrr kr kr du saknar det vakre vare frrrrrrø i magen eg sådde i magen sådde sådde stille still still stilla still spurde ein stille spurv om eitt og anna sådde krappe knappe krokusar i magen den knip framleis still still stilk stilk strå frø

det skin att i dikta dine eksistensens uuthaldelege sorglause - det skin att i dikta skin skinn skinn - du står lageleg lagelig legg deg til for hogg høgg høgg det - skin att mellom linene dine eksistensens evige heimkome den evige heimkome kom att tyngd skin att skin skinn skinn skinn att i dikta dine

fråfall  av sprak  setningane står  i strid kjempar ein kamp mot  setningane strid og skrik mot meg det snakkar  sprikar og sprakar  snakkar sprakar knakar brakar  i setningane kjem ikkje  gøymer seg dei strid  kjempar i mot i rot rot røter røter rot i røtene  i stammene dansar kavsar krimsar krinsar rundt røtene  sta og steile er setningane dei  vil ikkje vere  med det snakkar og snakkar og sprakar  sprikar   sprekk sprekk sprikk strikken er strukke strikken strammar strengt  stemmane brakar kravlande krevjande  revnar det revnar det raknar revnar raknar det setningane steilar og kvernar i spraket  dei går sin veg og eg når dei ikkje

Svinepest, kniving i krikar og krig i inste krinkelkrokar Bla Bli blu Du er krig krafsar kravlande krav kri kru kurr kurr Svinepest kniving i inste attgløymde krinkel krokar hol i armar og kribling i krokane krig kri kr kurr kurr krr krr Du er krig krafsar kravlande brunstig og steil Bla bli blue du

Hjarta pulsen liv pulserande liv og eksistensielt daude. Språkdaude, åndsdaude. Taktlause. Vitalitet forringa av konstante trådar, konstante usynlege sylskarpe trådar - dei omsluttande sylskarpe trådane - dei viklar seg inn i andre trådar, kva er livskvalitet, verte fødde til å takla døden - vi er fødde og då i same sekund  innvia i dødens mysterium. Lev og pulserar og viklar alle trådane inn i andre trådar - kva er kvalitet, kva er liv, kva er død, - dei omsluttande angstfulle vengjene er svarte, øydelagde av olje og anna skitt - trådane trekk ut blodet - trådane parterar, knivar, knekk hjarta. Ikkje hjarta av kjøtt og blod, ikkje hjarta i kjæleikens tråd - men hjarta som nerva, hjarta som anden, pusten. Hjarta er det andre. Det er ikkje her. Livskvalitet gjev sylkvasse håp ringare, laupande flaum i kvelden, den lapuande flamuen i kvelden og i natt. Flamma kveikte sorg. Kva er liv?