Rommet - diktblogg

Å sparke stein i grusen, kanskje omrisset av ansiktet hennar trer fram i støvskya. Å elske ei støvsky kan han leva med. Leva utan henne, kan han leva med. Leva, kan han ikkje.

Sånn. Stille no. Heilt sant. Lovar.

https://issuu.com/forsvinningspunkt/docs/forsvinningspunkt__8?e=0