utkrystallisert frå jordas mantel er ho ein einsam diamant utan fargar dei rette hendene utløyser eit kraftig fargespel med eit utemjande hjarte hard, likevel knuseleg
det urørlige i meg våkner når jeg, med min vaklende gange finner frem til utsikten av det som aldri kan tas ned, det som aldri lander det urørlige kan ikke settes på begrep skal ei heller røres - bare roses! mange rundt oss er tendenser vi er essens.
løper baklengs over en synkende bro et håpefullt minne henger rasende i festet på den andre siden, sundet åpner seg for å ta i mot, evigheten godkjenner havariet - tiden våkner en regntung dag i juli, den gamle dør.
Gå i frå i går, spytt på dagen, dei fyller lungene dine med tjære og gift som spreier seg til minnet - spytt og gå! Dei er forkola, og du veit det i det du trekk pusten - reinskar ut dei skamfulle restane av det du trur er deg. Det dei trur er deg. Du er her. Du er nok. Og du veit det.
Når du tar ned øynene og leter etter stillheten i støyens tid - finner du ingenting annet enn en tilstand som lyver - Det finnes aldri stillhet i et brennende hjerte Det finnes ingen stillstand i et urolig hode
Frå lampar og linser - sender du ut lys av sjømerke langs kyst - Du er fyrtårnet lyser oss trygt gjennom sund opnar opp - leiar oss ut til nye hav - var hendene då mine skalv var augo eg hadde splint i var føtene eg mista - fyrde opp elden når sola slukna livet lever framleis