Rommet - diktblogg

Gå i frå i går, spytt på dagen, dei  fyller lungene dine med tjære og gift som spreier seg til minnet - spytt og gå! Dei er forkola, og du veit det i det du trekk pusten  - reinskar ut dei skamfulle restane av det du trur er deg. Det dei trur er deg. Du er her. Du er nok. Og du veit det. 

du tar i mot evigheten i det du snur ryggen til den sørpete middelveien,  i det du forkaster bedrageriet til kloakkens rotter  har du utsikt til solen. 

Når du tar ned øynene og leter etter stillheten i støyens tid - finner du ingenting annet enn en tilstand som lyver - Det finnes aldri stillhet i et brennende hjerte Det finnes ingen stillstand i et urolig hode

Frå lampar og linser - sender du ut lys av sjømerke langs kyst - Du er fyrtårnet lyser oss trygt gjennom sund opnar opp - leiar oss ut til nye hav - var hendene då mine skalv var augo eg hadde splint i var føtene eg mista - fyrde opp elden når sola slukna livet lever framleis

Jeg kjente en revne i sinnet - som om hjernen var delt - jeg prøvde å skjøte den - søm for søm - men fikk den ikke hel. Tanken som kommer etter ville jeg knytte - til tanken som kom først Men sammenhengen floket seg - som nøster på et gulv. - Mitt skitne lille hjerte , Emily Dickinson (gjendikta av Tone Hødnebø)

Eit døyande auge såg meir tomrommet bur i friskt Du såg det.

stadene mine veit alt, merkt av spor minnet kjempar sin evige kamp  mot gløymselen som hugsar at minnet vinn