nummen under grått tak ein vind av angst trengjer seg gjennom vindauge lyfter meg opp, kastar den stive kroppen rundt trenger seg inn i lungene, blodet virvlar rundt, dreg tankane med vidare til eg sprekk, vert spreidd utover beitemarka
Lukkar augo, tek verda inn til meg. Lukkar tanken, tek steget under. Lukkar pusten, kler på meg månen. Opnar hjartet, tek stjerna inn til meg. Opnar draumen, er eitt med mørkret. Stjerna pustar i meg, skin i blodet.
puppar meg inn i vent på metamorfosen den nye dagen, då alt opnar seg skal eg blafre vill og galen i mi tilmålte tid til kvelden stig opp frå nedunder har eg funne deg kan eg falde vengene saman i ro