Rommet

er du havet skal eg kaste meg uti søkkje ned til botnen sveve vektlaust med djupvassfisken i eit blått makrokosmos symje i pusten i salt mørke stupe ned i det blå rommet til eg druknar.

Tullar meg ofte inn i eit blått, mjukt pledd du vov til meg ein gong. Gøymer meg i dei varme trådane når pusten stoppar opp. Det er slakt og fillete no. Men den vakre veven eg omkransar meg med er dine trådar. Dei slitnar aldri.

ein av desse dagane skal vi falde ut historia bade i sølv eige kvart blikk ein av desse dagane er våre augenblinken skal kapslast inn og vi skal sitje stille gå rakt

eimen av Laphroaig og sur tobakk i den blå timen uroa breier seg utover sofagruppa skal eg ta ein til kanskje vert dagen enno utsett kanskje er den omme ved morgongry

du går stadig med eit ynskje om å vere Den Andre den søtlege kjensla av håpet om eit framandt kyss under nyleg utsprungne eiketre Du går stadig rundt med eit ynskje om  Den Andre, at eit foster som veks inne i deg skal trengje fram i nye vårar

Barnet gret ikkje Barnet spør ikkje Barnet, eit stille vitne av øydelagt liv, drøymer mørkt.

I hovudet roterer kvininga rundt i pannebarken, fortset nedover høgre delen av ansiktet - Ein kniv vrir bladet roleg rundt i tannkjøtet, rotar nedover i halsgropa, kappar nervetrådar i høgre arm skaftet stikk fleire gonger i høgre hofte og bladet skjer nedover i høgre fot til slutt synk kniven ned i storetåa. fråværet ditt er påtrengande.