Ei kveikt flamme var sorg.
Hjarta pulsen liv pulserande liv og eksistensielt daude. Språkdaude, åndsdaude. Taktlause. Vitalitet forringa av konstante trådar, konstante usynlege sylskarpe trådar - dei omsluttande sylskarpe trådane - dei viklar seg inn i andre trådar, kva er livskvalitet, verte fødde til å takla døden - vi er fødde og då i same sekund innvia i dødens mysterium. Lev og pulserar og viklar alle trådane inn i andre trådar - kva er kvalitet, kva er liv, kva er død, - dei omsluttande angstfulle vengjene er svarte, øydelagde av olje og anna skitt - trådane trekk ut blodet - trådane parterar, knivar, knekk hjarta. Ikkje hjarta av kjøtt og blod, ikkje hjarta i kjæleikens tråd - men hjarta som nerva, hjarta som anden, pusten. Hjarta er det andre. Det er ikkje her. Livskvalitet gjev sylkvasse håp ringare, laupande flaum i kvelden, den lapuande flamuen i kvelden og i natt. Flamma kveikte sorg. Kva er liv?